Ostatecznie w roku 1247 biskup wrocławski Tomasz I nakazuje usunięcie augustianów z Kamieńca, wprowadzając na ich miejsce cystersów z Lubiąża, którzy przebywali tu do momentu likwidacji klasztoru kamienieckiego przez Fryderyka Wilhelma III w październiku 1810 roku. Do XV wieku zakon cystersów przeżywał okres świetności, a wraz z nim rozwijał się i Kamieniec, stając się ważnym centrum religijnym i kulturalnym. Lata późniejsze to okres powolnego upadku klasztoru, do czego przyczyniły się wojny husyckie ( 1426 i 1428 ), powodzie ( 1496 i 1501 ), pożary, wojna trzydziestoletnia ( 1618 – 1648 ), wojny śląskie ( 1740 – 1763 ). Po likwidacji klasztoru wystawiony na licytację majątek zakupiła żona króla Niderlandów Fryderyka Wilhelmina Orańska. Z osady służebnej dla klasztoru Kamieniec stał się osadą. Jego znaczenie wzrosło z chwilą, gdy sukcesorka miejscowych dóbr księżna Niderlandów Marianna Orańska wraz z mężem Albrechtem Hohenzollernem wybrali tę osadę na miejsce swej letniej rezydencji. W 1838 roku zapadła decyzja budowy pałacu, który do dzisiaj wznosi się nad Kamieńcem wspaniałą, malowniczą bryłą. Dzięki fundacjom księżnej wieś otrzymała także sierociniec, szpital i przedszkole. Ważnym wydarzeniem dla rozwoju Kamieńca było wybudowanie węzła kolejowego łączącego Wrocław z Pragą. W latach II wojny światowej zamek kamieniecki stał się składnicą dzieł sztuki, zbiorów bibliotecznych i archiwalnych, przywożonych z Wrocławia, Kłodzka i części okupowanej Polski, które w większości uległy rozproszeniu w 1946 roku. Po wyzwoleniu w 1945 roku pałac kamieniecki zostaje zamieniony na kwaterę żołnierzy radzieckich, którzy przebywają tu ponad rok. Od listopada 1946 roku gdy administracja przechodzi w ręce polskie, Kamieniec otrzymuje nazwę Ząbkowicki i staje się siedzibą gminy. W 1958 roku otrzymuje prawa osiedla, a po 1973 roku ponownie jest siedzibą gminy. Kamieniec Ząbkowicki liczy 4874 mieszkańców według stanu na dzień 31 lipca 2002 roku.